خاطرات نیروگاه 2

بچه که بودم پدرم از 2 آرزوی رنگین اش همواره روزی 2 بار سخن می گفت: 

-اینکه 2 پسر داشته باشد که یکی دکتر شود ودیگری مهندس !

دکتر ومهندس بودن پسران نزد پدر، پرکردن تمام خلاهایی بود که در وجود پدر سنگینی می کرد.پدرم می خواست نداشته هایش را در 2 کودک به دنیا آمده اش بازیابی کند و کودکانش به پلی برای احیای آرزوهای بربادرفته ی او تبدیل شوند.

پدر صاحب 2 پسر شد،آن یکی که خواسته بود دکتر شود مهندس شد وآن یکی که مهندس ، بیکار.

آرزوهای پدرم  بار دیگریکی وارونه ودیگری غلط از آب درآمدند.

آرزوهای پدرم همچون شناخت من از اطرافیانم است.شناخت من از اطرافیان مشابه تصاویر وارونه ی آرزوهای پدرم است.نمی دانم چرا؟ اما هرچه بیشتر دیگران را می شناسیم ، می فهمیم یا اشتباه کرده ایم ویا وارونه آنها را شناخته ایم.

تصاویر وارونه ی آرزوهای پدر و آرزوهای برباد رفته ی پدر تنها به برهه ای از زمان تعلق نداشت.این برباد رفتگی تمام آرزوهای پدر را در بر می گرفت.

هرچه بزرگتر می شوم ، هرچه بیشتر می فهمم ، می دانم که آرزوهای پدرم تصاویر خیالی وارونه ی زندگی وی ورویاهایش چقدر پوشالی در آمدند.هرچه می گذرد شفاف تر خواهم دید که همراه با شکسته شدن بلور خیالی رویاهای پدرم ، او هر روز شکسته تر می شود.

می بینم که هرچه زمان می گذرد ،دردها چقدر قطورتر وسختی ها چقدر عادی می شوند.هرچه زمان می گذرد ،چه برای من وچه برای پدرم آرزوهای رنگین اش رنگ بدون رنگ بی رنگی را به خود خواهند گرفت!

اما من سعی خواهم کرد از رویاهای سوخته ی  پدرانمان ، از خواسته ها ومطالبات بربادرفته شان دنیایی دیگر را برای خود ترسیم کنم. دنیایی که مبنایش را به جای جهل وخیال بافی وبی منطقی ونفرت ، امید وتفکر ودوست داشتن را جایگزین کنم . یاد بگیرم که تنها از سختی های زندگی تحمل را نیاموزم ، شکست دادن و قدم برداشتن وفهمیدن در زندگی را بر آموخته هایم اضافه کنم. به جای زیستن زندگی ،زندگی را زندگی کنم. به قول شاملو دوست داشته باشم ،دست بسایم وبه اندازه ی درونم برای دوست داشتن وکمک به دیگران وقت بگذارم. زندگی ام را فراتر از خواب وخور ولذت آغوش معنا کنم وبه آینده همیشه امید داشته باشم . 

مطمئنم کم کم پدرم را خواهم فهمید!